6831 Sayılı Orman Kanunu yayımlandı

31 Ağustos 1956 tarihli ve 9402 sayılı Resmi Gazete’de 6831 Sayılı Orman Kanunu yayımlandı.

6831 Sayılı Orman Kanunu yayımlandı

31 Ağustos 1956 tarihli ve 9402 sayılı Resmî Gazete’de Resmi Gazete’de 6831 Sayılı Orman Kanunu yayımlandı.

1- Ormanların tarifi, taksimi, idare ve murakabesi

Madde 1 —

Tabii olarak yetişen veya emekle yetiştirilen ağaç ve ağaççık toplulukları yerleriyle birlikte orman sayılır. Ancak :

• A) Sazlıklar;
• B) Step nebatlariyle örtülü yerler;
• C) Her çeşit dikenlikler;
• Ç) Parklar;
• D) Şehir mezarlıklarlyle, kasaba ve köylerin hudutları içerisinde mezarlıklarda ağaç ve ağaçlıklarla örtülü yerler;
• E) – Sahipli arazide bulunan ve civarındaki ormanlarda tabii olarak yetişmiyen ağaç ve ağaççık nevilerinin bulunduğu yerler;
• F) Sahipli ziraat arazisi olarak kullanılan ve dağınık, yer yer küme ve sıra halinde bulunan her nevi ağaç ve ağaççıklarla örtülü yerler;
• G) Devlet ormanlarına bitişik olmıyan ve yüz ölçümü üç hektardan yukarı bulunmıyan sahipli arazideki her nevi ağaç ve ağaççıklar;
• H) Sahipli arazide ve muhitin hususiyetlerine göre yetişmiş veya yetiştirilecek olan fıstık çamlıkları ve palamut meşelikleri dâhil olmak üzere her nevi meyvalı ağaç ve ağaççıklar;
• I) Sahipli arazideki aşılı ve aşısız zeytinliklerle hususi kanunu gereğince Devlet ormanlarından tefrik edilen ve edilecek olan ve imar, ıslah ve temlik şartları yerine getirilmiş bulunan yabani zeytinlikler ile 6777 sayılı kanunda tasrih edilen yabani veya aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar;
• J) Funda veya makilerle örtülü orman ve toprak muhafaza karakteri taşımıyan yerler;

orman sayılmaz.

Madde 2 —

İklim, su ve toprak rejimine zarar vermiyen ve daha verimli kültür arazisi haline getirilmesi Ziraat Vekâletince uygun görülen ormanların, orman rejimi dışında bırakılmasına ve orman mefhumuna dâhil olduğu halde orman rejimine tabi tutulmasında bir fayda görülmiyen sahipli yerlerin serbest bırakılmasına veya gayeye uygun hususi bir idare ve kesim tarzı tatbik edilmesine Ziraat Vekâletinin teklifi üzerine İcra Vekilleri Heyetince karar verilebilir.

Madde 3 —

Bulundukları mevki, vaziyet, haiz oldukları hususiyet noktasından memleketin ve halkın menfaat, sıhhat, selâmetine yarıyacak veya tarihî, bediî veya turistik kıymeti bakımından muhafazası gereken, gerek Devletin ve gerek eşhasın hususi mülkiyetinde veya hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerin orman rejimine alınmasına Ziraat veya Maarif Vekâletleri veya Turizm Umum Müdürlüğünün teklifi üzerine icra Vekilleri Heyetince karar verilebilir,

Madde 4 —

Ormanlar mülkiyet ve idare bakımından:

• A) Devlet ormanları
• B) Hükmi şahsiyeti haiz âmme müesseselerine ait ormanlar;
• C) Hususi ormanlar;

Vasıf ve karakter bakımından:

• A) Muhafaza ormanları;
• B) Millî parklar;
• C) İstihsal ormanları;

olmak üzere ayrılır.

Madde 5 —

Hükmi şahsiyeti haiz olmıyan Devlet dairelerince hususi maksatlara göre tesis edilen ormanların bu daireler tarafından tesis gayelerine uygun surette idare ve intifama Ziraat Vekâletince izin verilebilir.

Madde 6 —

Devlet ormanlarına ait her çeşit işler Ziraat Vekâletine bağlı Orman Umum Müdürlüğü tarafından yapılır. Devletten başkasına ait olan bütün ormanlar, bu kanun hükümleri dairesinde Orman Umum Müdürlüğünün murakabesine tabidir.

İKİNCİ FASIL

I- Devlet ormanları Tahdit ve kadastro

Madde 7 —

Devlet ormanlarının ve ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak ve her nevi arazi ile diğer ormanların hudutlarının tâyin ve tesbiti orman tahdit komisyonları tarafından yapılır.

Bu komisyonlar; Ziraat Vekâletince tâyin olunacak bir orman başmühendisinin veya yüksek orman mühendisinin reisliğinde Adliye Vekâletince tâyin olunacak en az beş sene hâkimlik veya avukatlık yapmış bir hukukçu âza ile iki yüksek orman mühendisi veya orman mühendis muavini, yüksek ziraat mühendisi veya ziraat teknisiyeni ile tahdidi yapılacak vilâyetin umumi meclisince ve belediye hudutlarında belediye, köy hudutlarında köy ihtiyar meclislerince aralarından seçilecek bir asil, bir yedek azadan teşekkül eder. Asil ve yedek azaların isimleri orman tahdit Komisyonu reisliğine bildirilir. Komisyon reisliği emrine lüzumu
halinde teknik memur ve kâtip verilebilir.

Yasak bölgelerdeki ormanların tahdidi sırasında Millî Müdafaa Vekâletinden bir mümessil bulundurulabilir. Tahdit komisyonları mürettep adedin yarısından bir fazlasiyle toplanabilir. Reis, hukukçu âza, yüksek ziraat mühendisi ve mimtehap âza bulunmak şartiyle mevcudun ekseriyetiyle karar verebilir. Reylerde müsavat halinde reisin bulunduğu taraf ekseriyet teşkil etmiş addolunur.

Komisyon çalışma sırasında beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar meclisleri tarafından seçilecek bilirkişilerin bilgisinden de faydalanır. Bunların tahdit gününde ve yerinde hazır bulunmamaları halinde Komisyon lüzum gördüğü takdirde başka bilirkişi seçebilir.

Madde 8 —

Devlet ormanlarının tahdidi işlerinin hangi vilâyetlerde yapılacağı Ziraat Vekâletince tâyin olunur. Keyfiyet ormanda çalışmaya
başlamadan en az bir ay önce Resmî Gazetede ve alâkalı vilâyet ve kaza merkezlerinde çıkan birer gazete ve mûtat vasıtalarla en az beşer gün ara ile ikişer defa ilân olunur.

Tahdidine başlanacak Devlet ormanının mahallin orman başmüdürlüğü tarafından tesbit ve tanzim edilecek umumi hudut krokisi, ormanda çalışmaya başlamadan en az bir ay evvel ilân edilmek üzere valiliğe verilir.

Komisyon reisi, tahdide başlama gününü, orman içinde ve bitişiğindeki gayrimenkul sahiplerinin veya kanuni mümessillerinin veya vekillerinin hazır bulunmalarını, hazır bulunmadıkları takdirde tahdit işinin gıyaplarında devam edeceğini bildiren ilân kâğıdını bir ay evvel alâkalı köy veya beldenin münasip yerine astırır ve keyfiyeti bir zabıtla tevsik ettirir.

Madde 9 —

Tahdit edilecek ormanların bitişiğinde veya içinde gayrimenkulu olanlar; tahdit gününde bizzat kendileri veya kanuni mümessilleri veya vekilleri hazır bulunurlar, işgal eyledikleri gayrimenkullerin hudutlarını gösterirler ve ziraat eyledikleri araziye ait her nevi vesikalarını ibraz ederler.

Komisyon reisi tarafından yerinde yapılan ilâna rağmen alâkalıların bulunmamaları komisyonun tahdit işlerini durdurmaz.

Madde 10 —

Tahdit komisyonları yaptıkları tahdit işlerini, kroki ve zabıt ile tesbit ve tevsik ederler. Bu zabıtlar komisyon reis ve âzalariyle, hazır bulundukları takdirde komşu arazi sahipleri veya kanuni mümessilleri veya vekilleri tarafından imzalanır.

Bu zabıtlarda; tahdit olunan Devlet ormanlarının adı, ağaç çeşitleri, komşu gayrimenkulun cinsi, sahiplerinin-adı ve soyadı, hudut, mülkiyet ve diğer ayni haklar ve bunlars mütaallik itirazlar ve alâkadarların ibraz etmiş oldukları vesikaların kısaca mahiyetleri, tarih ve numaraları kaydolunur.

Madde 11 —

Komisyonların tahdit zabıt hulâsalarının, hududu gösteren kroki de dâhil olduğu halde birer sureti alâkalı şehir, kasaba ve köylerin münasip yerlerine asılır. Asılma tarihi beldelerde belediye encümenlerinin, köylerde ihtiyar meclislerinin tasdik edecekleri mazbata ile tevsik olunur. Bu vesika komisyon dosyasında muhafaza edilir. Bu askı şahsan tebliğ hükmündedir.

Zabıt münderecatına razı olmıyanlar, asılış tarihinden itibaren bir sene içinde salahiyetli mahkemelere müracaatla itiraz edebilirler. Bu karar aleyhine yapılacak itirazlar her türlü harç ve resimden muaftır. Bu müddet içinde itiraz vukubulmaz ise komisyon kararı katîleşir.

Tahdit muamelesi yapılmış ve hudutları katîl eşmiş olan ormanlar tapu dairelerince hiçbir harç ve resim alınmaksızın Hazine namına tescil olunur.

Ayrıca bu ormanların sabit taş veya beton kazıklarla muayyen hudut noktaları tesbit edilerek mühim sahaları dikenli tel içersine alınır.

Madde 12 —

Tahdit Komisyonları için lüzumlu nakil vasıtaları ve kanuni harcırahlar orman idaresince temin edilir.

II- Orman köylülerinin kalkındırılması

Madde 13 —

Devlet ormanları içinde veya kenarında bulunup da civarlarındaki ormanlardan geçimlerinin sağlanmasına imkân olmıyan köylerde ve dağınık evlerde oturanlardan:

A) Bulundukları yerlerde muhitin icaplarına göre ve muhtelif suretlerle kalkındırılmaları mümkün görülenlere, Ziraat Vekâletinin izni ile Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankasından kalkınma kredisi açılır. Kalkınma kredisi için yirmi yıl müddetle Ziraat Vekâleti bütçesine senelik miktarı 50 milyon liradan aşağı olmamak şartiyle Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası sermayesine mahsuben ayrıca tahsisat konulur.

Kalkınma kredisinin miktarı, faiz nispeti, müddeti ve diğer şartları, Ziraat, iktisat ve Ticaret Vekaletleriyle Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası tarafından müştereken tâyin edilir.

B) Bulundukları yerlerde kalkındırılmasına imkân olmıyacağı anlaşılanların daha müstahsil bir hale getirilmeleri gayesiyle ve kendi istek ve muvafakatleri üzerine başka yere kaldırılmalarına İcra-Vekilleri Heyetince karar verilebilir. Bu takdirde bunların bıraktıkları gayrimenkuller orman mefhumuna girer. Bu malların umumu hükümler dairesinde takdir edilecek bedelleri sahiplerine ödenir veya nakil ve yerleştirmeler İskân ve Toprak Kanunları hükümlerine göre yapılır.

Bu iç iskân işi, Devlet ve Ziraat Vekâletlerince müştereken hazırlanacak ve İcra Vekilleri Heyetince tasdik edilecek plâna göre yapılır.

III- Ormanların muhafazası

Madde 14 —

Devlet ormanlarında:

• A) Yetişmiş veya yetiştirilmiş fidanları kesmek, sökmek, ekim pahalarını bozmak, yaş ağaçları boğmak, yaralamak, tepelerini veya dallarını kesmek veya koparmak veya ağaçlardan yalamuk, pedavra, hartama çıkarmak;
• B) Dikili yaş veya kuru ağaçlan kesmek veya bunları kökünden, sökmek veya bunlardan kabuk veya çıra veya katran veya sakız çıkarmak, yatık veya devrik ağaçları kesmek veya götürmek, kök sökmek, kömür yapmak;
• C) Palamut, ıhlamur çiçeği, her çeşit orman örtüsü, mazı kozalağı, tıbbi ve sınai nebatları veya orman tohumlarını toplayıp götürmek, ocak açarak toprak, kum ve çakıl çıkarmak, ormanların göl veya derelerinde dinamit atmak ve ağı salmak suretiyle avlanmak yasaktır.

Madde 15 —

Ormanın gelişmesi için idarenin fennî maksatlarla yapacağı ameliyat dışında; 14 üncü maddenin (A) bendinde yazılı fiillerden fidan sökmek veya dal kesmek ile orman hasılatı elde etmek üzere aynı maddenin ı(B) bendinde ve muhtelif faydalar sağlamak için (C) bendinde yazılı fiil ve hareketleri yapmak, orman idaresinin izin ve müsaadesine bağlıdır.

Madde 16 —

Devlet ormanlarının hudutları içinde, mevzu hükümlere göre maden ocakları araştırma veya işletme ruhsatnamesi ve imtiyazı
girelebilmesi için Ziraat Vekâletinin muvafakatini almak şarttır.

Ruhsatname veya imtiyaz almış olanlarla, ruhsatname veya imtiyaz alacaklar, işe başlamadan evvel çalışma sahalarını orman idaresine haber vermeye ve ormana zarar gelebilecek hallerde, orman idaresinin göstereceği tedbirleri almaya ve yapmaya mecburdurlar.

Madde 17 —

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alâkalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlenmesi, ekilmesi
ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde dursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollariyle elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur.

Yanan yerlerde husule gelen enkaz hiçbir suretle eşhasa satılamaz. Bunlar resmî daire ve müesseseler ihtiyacına tahsis olunur.
Ormanlarda umumi sıhhat ve emniyet ve menfaat icabı veya estetik ve turistik bakımdan yapılacak her nevi bina ve tesisat ile orman hasılatı işleyeceklerin ve kullanacakların yapacakları bina ve her nevi tesisat için Ziraat Vekâletinden izin alınır.

Madde 18 —

Devlet ormanları hudutları içinde veya dört kilometreye kadar uzaklıkta olan yerlerde her çeşit fabrika kurulması Ziraat Vekâletinin; bir kilometreye kadar olan yerlerde hızar ve şerit kurulması, taş, kireç, kömür, trebentin, katran ve benzeri ocakların kurulması orman idaresinin iznine bağlı olup ruhsatname istihsali ve rüsum hakkındaki ahkâm mahfuzdur.

Madde 19 —

Ormanlara her cins hayvan sokulması yasaktır. Ancak :
Bu kanunun (20) ve (21) inci maddelerinde yazılı hükümler dairesinde Devlet ormanları içinde bulunan yaylak, kışlak ve otlaklara ve fevkalâde ahvalde Devlet ormanlarına hayvan sokulup otlatılmasına izm
verilebilir.

IV- Otlak ve mera işleri

Madde 20 —

Devlet ormanları içinde bulunan yaylak, kışlak ve otlaklarla sulama yerlerinde hakları olanlardan buralara hayvanlariyîe yahut hayvansız olarak girip çıkmak istiyenler; bu yerlere orman idaresinin göstereceği yollardan geçmeye ve ormanlara zarar vermemeye matuf tedbirlere riayete mecburdurlar.

Madde 21 —

Devlet ormanlarındaki otlaklara dışardan toplu olarak veya sürü halinde hayvan sokulup otlatılması tanzim olunacak plânlara göre orman idaresinin iznine bağlıdır. Plânlar otlak zamanından evvel tanzim ve orman müdürlüklerince tasdik olunur.

Fevkalâde hallerde Ziraat Vekâleti Devlet ormanlarına zarar vermiyecek şekilde muvakkat olarak hayvanların ormanlarda otlatılmasına, ait tedbirleri alır.

Bu takdirde orman içinde ve dışındaki köylerin hayvan otlatmalarına mütaallik işlere orman bölge şefleriyle veteriner müdürü veya memurunun tanzim edecekleri plânlar mahallin en yüksek mülkiye âmirleri tarafından tasdik edilerek ilgililere tebliğ olunur.
Yangın görmüş ormanlarla tohumlama kesimi sahalarında hiçbir suretle hayvan otlatılamaz.

Madde 22 —

Ziraat Vekâleti, Devlet ormanları içindeki ağaçsız yaylak ve otlakların tanzim, tevsi ve ıslahı hususunda gerekli tedbirleri alır.

V- Muhafaza ormanları

Madde 23 —

Arazi kayması ve yağmurlarla yıkanması tehlikesine mâruz olan yerlerdeki ormanlarla, meskûn mahallerin havasını, şose ve demiryollarını, toz ve kum fırtınalarına karşı muhafaza eden ve nehir yataklarının dolmasının önüne geçen veya memleket müdafaası için muhafazası zaruri görülen Devlet ormanları veya maki veya fundalarla örtülü yerler daimî olarak; tahrip edilmiş veya yangın görmüş Devlet ormanları da istihsal ormanı haline gelinceye kadar Ziraat Vekâletince muhafaza ormanı olarak ayrılabilirler.

Muhafazaya ayrılan ormanların hudutları belli edilerek civar köy ve kasabalarda ilân olunur. Bu gibi ormanların ayrılma şart ve esasları ve müddetleriyle sureti idare, imar ve ıslahı ve bunlardan faydalanma şekilleri Ziraat Vekâletince tesbit olunur.

Madde 24 —

Muhafaza ormanı olarak ayrılması icabeden ve mülkiyeti Devletten başkasına ait bulunan ormanlarla alelûmum muhafaza ormanlarının tamamlanması için bunlara eklenmesi lâzım gelen sahipli yerler, îcra Vekilleri Heyeti karariyle muhafaza ormanı olarak ayrılır. Sahipleri muvafakat etmedikleri takdirde bu yerler umumi hükümlere göre istimlâk edilir.

VI- Millî parklar

Madde 25 —

Orman Umum Müdürlüğü; mevki ve haiz olduğu hususiyeti dolayısiyle lüzum göreceği ormanları ve orman rejimine giren sahaları, memleketin ilim hayatının istifadesine tahsis etmek, tabiatı muhafaza etmek, yurdun güzelliğini sağlamak, halkın çeşitli spor ve dinlenme ihtiyaçlarını karşılamak, turistik hareketlere imkân vermek maksadiyle (Millî park) olarak ayırabilir.

Bu gibi sahaların ayrılma esasları muhafaza ormanları hükümlerine göre tatbik olunur.

VII- İstihsal ve satış işleri

Madde 26 —

Devlet ormanlarından yapılacak istihsal, Ziraat Vekâletince tesbit olunacak esaslar dairesinde ve amenajman plânlarına göre
Devlet tarafından yapılır veya 40 inci madde hükümleri dairesinde yaptırılabilir.

Madde 27 —

Devlet ormanlarından kesilecek veya herhangi bir sebeple devrilmiş veya kesilmiş ağaçların dip kütükleriyle tomrukların kimler tarafından numaralanıp damgalanacağına, ağaç, tomruk, odun, kömür ve diğer her nevi orman mahsullerinin kesim, imal, toplama, satış icaplarına göre orman dışında veya koruma bakımından mahzurlu olmıyan orman içindeki yerlere nakil ve istif etme ve ölçme işlerine ve nakliye tezkerelerinin tanzim ve istimaline ait şekil ve esaslar Orman Umum Müdürlüğünce tâyin ve testbit olunur.

Damga çekiçleri dört çeşit olup şekilleri, bu kanuna bağlı levhada tesbit edilmiştir. Bu çekiçlerin salahiyetli memurlardan başkası tarafından kullanılması yasaktır.

Damgasız ve nakliyesiz orman mahsulleri kaçak sayılır.

Madde 28 —

Ormancılık tekniği ve kıymetlendirme icapları zaruri kılmadıkça Orman Umum Müdürlüğünce hiçbir nevi mamul ve yarı
mamul yapılamıyacağı gibi orman dışında şehir ve kasabalarda fabrika, depo ve satış yerleri de tesis olunamaz, icabında Orman Umum Müdürlüğünce fabrika tesis ve işletilmesi icra Vekilleri Heyeti kararına bağlıdır.

Madde 29 —

Devlet ormanlarından elde edilecek orman mahsullerinin tarife bedelleri, mıntıkalar itibariyle ve piyasa icaplarına göre Orman Umum Müdürlüğü tarafından tanzim ve Ziraat Vekâletince tasdik olunur.

Madde 30 —

Orman mahsullerinin piyasa satışlarında açık artırma esastır. Açık artırmaya arzedilen orman mahsullerinin miktar ve kalite itibariyle mahallî ihtiyaçlara ve satış icaplarına uygun partiler halinde ayarlanması mecburidir. Ancak :

Resmî daire ve müessese ve iktisadi Devlet teşekkülleri ihtiyaçları ile mahrukat ihtiyaçları, lüzum ve fayda görülen veya müstacelen satış yapılmasını icabettiren hallerde pazarlıkla da satış yapılabilir.

Bu maddede yazılı satışların şartları ve şekilleri icra Vekilleri Heyetince tesbit olunur.

Madde 31 —

Devlet ormanları içinde veya orman hudutlarına köy ortasından ufki hattı müstakim ile on kilometre mesafede bulunan köylülere, köyde barınmalarına mahsus yapacakları ev, ahır, samanlık ve kullanacakları ev ve ziraat aletleri için onda bir tarife bedeli karşılığında tahammülü müsait olan en yakın Devlet ormanlarından veya istif yerlerinden kerestelik ağaç, tomruk ve yakacak odun verilir.

Bu yerler halkının cami, köy yolu köprüsü gibi müşterek ihtiyaçîarı için de tarife bedeli alınmaksızın tahammülü müsait olan en yakın Devlet ormanlarından kerestelik ağaç verilir.

Bu ihtiyaçlar, istiflerden temin edildiği takdirde kesme ve nakil masrafları ayrıca alınır.

Bu maddede yazılı intifa hükümlerinden istifade eden muhtaç köylülere tahammülü müsait en yakın ormanlardan yayla kulübeleri için de onda bir tarife bedeli ile ağaç verilebilir.

Bu maddeye dayanılarak verilen ağaç ve mamulâtın başkalarına satılması veya bu yerlerden dışarıya çıkarılması, hibe edilmesi yasaktır.

Bu emval haczedilemez.

Bunları kullandıktan sonra haliyle veya yıkarak enkaz halinde satanlar veya devredenler bir daha bu madde hükmünden istifade edemezler.

Yukarda yazılı ihtiyaçlar için verilen kerestelik ağaç ve mahrukatın aynı köy halkının bu kabîl ihtiyaçlarına devrine orman idaresince izin verilebilir.

Madde 32 —

Ormanların bulundukları ve bu ormanlara bitişik kazalar içindeki muhtaç köylülerle, hududu içinde Devlet ormanı bulunan ve
nüfusu 2500 den aşağı olan muhtaç kasabalar halkına ev, samanlık, ahır gibi zatî ihtiyaçları için kesme, taşıma masrafları ve tarife bedeli ödenmek şartiyle tomruk verileceği gibi aynı mıntakalardaki köylerin cami, okul ve köy yollarındaki köprülerinin yapılması ve onarılması için de kesme ve taşıma masrafları alındıktan sonra bu ormanların istif yerlerinden tomruk verilebilir.

Bu madde dışında kalan köylerin müşterek ihtiyaçları diğer ormanların istif yerlerinden muhammen satış bedeli üzerinden verilebilir.

Madde 33 —

Hariçten gelecek ve Hükümetçe iskâna tabi tutulacak göçmenlerle Hükümetçe memleket içinde bir yerden diğer bir yere nakledilecek ve topluca köy kuracak veya köylerde yerleştirilecek olanlara ve yer sarsıntısı, yangın, heyelan ve sel gibi haller yüzünden felâkete ugrıyan köylerde bu yüzden zarar gören muhtaç köylülere; yapacakları ev, ahır, ambar ve samanlık için bir defaya mahsus olmak üzere Ziraat Vekâletince tahammülü müsait en yakın ormanlardan parasız olarak kerestelik ağaç ve istedikleri takdirde mevcut istiflerden yalnız kesme, taşıma, imal masrafları karşılğında tomruk veya kereste verilebilir.

31 inci maddenin 5, 6 ve 7 nci fıkralarında yazılı hükümler, 32 ve 33 üncü maddeler hakkında da tatbik olunur.

Madde 34 —

Hudutları içinde Devlet ormanı bulunan köy ve kasaba halkının kesip, satış istif yerlerine taşıdıkları kerestelik tomrukları idarece tâyin olunacak müddet içinde istedikleri takdirde, istihkak sahiplerine 10 metre mikâbı geçmemek üzere yüzde yirmi beşine kadarı
pazar ihtiyacı olarak istiflerden maliyet bedelleriyle artırmasız olarak verilir.

Miktar mevzuubahis olmaksızın bu nispet; odun, kömür ve ziraat alet ve araba imalinde ve çeşitli el sanatlarında ve meyve, sebze ambalajlarında kullanılabilen orman mahsullerinin istif yerlerinden yüzde yüze kadar çıkarılabilir.

Bu suretle bölgenin ihtiyacı bulunan ziraat aletlerinin köylülerce imal edilemiyeceği anlaşılan yerlerde ve zamanlarda bu gibi aletleri taslak halinde orman idaresi imal edebilir.

Madde 35 —

31, 32 ve 33 üncü maddelere göre yeniden ev, ahır, ambar ve samanlık yapmak için tomruk ve kereste alanların; bu husustaki
talimatnamede tesbit olunacak yapı sistemlerine göre inşaat yapmaları mecburidir.

Bu inşaata sarf edilmek şartiyle köy veya köy birliklerinin açacakları tuğla, kiremit, kireç ocakları için orman idaresi tarafından tarife bedeli almmıyarak yeter miktarda odun ile bu ocakların iç tesisatı için gerekli tomruk veya kereste de maliyet bedeli üzerinden verilir.

Kurulacak bu kabil ocakların müteşebbislerine belirtilecek şartlar dairesinde ve umumi bütçeden Orman Umum Müdürlüğü tarafından ayrılacak fondan ikraz suretiyle yardımda bulunulur. Fonun karşılığı her yıl iki milyon liradan aşağı olmamak üzere Orman Umum Müdürlüğü bütçesine konulur.

İnşaatın yapı sistemlerine göre yaptırmıyanlardan ve ocaklardan istihsal olunan mamulleri 31, 32 ve 33 üncü maddelerde bahsedilen ihtiyaç erbabından başkalarına satanlardan veya herhangi bir suretle elden çıkaranlardan verilen tomruk, kereste ve odunların rayiç bedellerinin iki misli tahsil olunur.

Bu maddenin sureti tatbiki hakkında bu Kanunun neşri tarihinden itibaren altı ay içinde Dahiliye, Marif, Nafıa ve Ziraat Vekâletlerince müştereken tanzim ve icra Vekilleri Heyetince tasdik olunacak bir talimatname yapılır.

Madde 36 —

Zatî kerestelik ihtiyaçları her sene orman bölge şefinin de iştirakiyle köy ihtiyar meclisi tarafından ormanın verimi ve isteklilerin ihtiyaçları gözönünde tutularak mahallinde tesbit olunur.

Verilen ihtiyâç kerestelerini yerinde kullanmayıp da başkasına devredenleri veya satanları köy muhtarı orman idaresine bildirmekle mükelleftir.

Yakacak ihtiyaçları; bu kanunun mer’iyete girdiği tarihten itibaren bir sene zarfında köy ihtiyar meclisi ile birlikte ve bir defaya mahsus olmak üzere her hane ve nüfus sayısına göre orman idaresince tesbit edilir. Mütaakıp senelerdeki değişiklikler köy ihtiyar meclisince orman idaresine bildirilir,

Madde 37 —

Devlet ormanlarından çıkarılan kerestelik, direklik ve mahrukattan başka diğer her nevi orman mahsullerini tâyin edilecek mıntaka ve müddetler içinde toplayıp çıkarmaları için 31 inci maddede yazılı yerler halkına tarife bedelini ödemek şartiyle izin verilir.

Halkın rağbet etmemesi veya iş güçlerinin kâfi gelmemesi hallerinde bu mahsuller orman idaresince istihsal olunup satılır. Orman idaresince kıymetlendirilemiyen artıklar ile ormana zararlı ağaççıkların ve köklerin orman idaresinin belli edeceği şartlar dâhilinde
sökülerek ve diğer mazı kozalağı, palamut ve tıbbi ve sınai nebatlar gibi mahsulât ile meyvaların toplanarak çıkarılması için isteklilere izin verilebilir.

Bunları toplıyanlar kim olursa olsun para alınmaz.

Madde 38 —

Orman içinde veya civarındaki köy hükmi şahsiyetleri veya köyler halkının tamamı veya bir kısmı tarafından tasarruf edilmekte iken 4785 sayılı kanunla Devletleştirilmiş olan ormanlar ile bu kabîl köy halkınca 4785 sayılı kanunun neşrinden önce bekçi tutmak suretiyle veya başka bir şekilde fiilen korunmuş ve faydalanılmış olan ormanların her nevi mahsulleri bu köyler halkının zati, müşterek, küçük el sanayii ve pazar ihtiyacına tahsis olunur.

Köy hükmi şahsiyetleri tarafından bu ormanların korunmasına devam olunmadığı veya amenajman plânları esaslarına ve izin şartlarına riayet edilmediği anlaşıldığı takdirde Ziraat Vekâletince tahsisten vazgeçilebilir.

Madde 39 —

Devlet ormanlarından yapılacak İstihsalden 31 ve 33 üncü maddeler gereğince faydalanan köylülerin sıra ile zatî, müşterek,
küçük el sanayii ihtiyaçları temin edilmeden piyasaya satış yapılamaz.

Madde 40 —

Devlet ormanlarında kesme, taşıma, toplama, imal, bakım, İmar, ağaçlama, yol yapma gibi, orman işleri iş yerindeki veya civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere veya tercihan aralarında köy orman kooperatifi kuranlara gördürülür.

Yapılacak işin, civar köylülerin iş gücünün kâfi gelmemesi veya işe ehil olmamaları veya fahiş fiyat istemeleri gibi hallerde, bu işler taahhüt yolu ile yaptırılabilir. Bu işleri yapacaklardan işin mahiyet ve hacmına göre teknik eleman çalıştırmaları istenilir. Ve bu kabîl bir taahhüde gireceklerden malî ve fennî ehliyet vesikaları aranır.

Madde 41 —

Her hangi bir suretle satışı yapılmış orman emvalinin bedeli ödenmeden veya karşılığı banka mektubu, Devlet ve Ziraat Bankası tahvilleriyle temin edilmeden ve damgaya tabi olanlar damgalanmadan ve nakliye tezkeresi alınmadan nakliyat yapılamaz.

Nakliye tezkereleri mal sahibinin istediği yere ve taşıyıcının taşıma imkânlarına göre müddetli olarak verilir.

Malın ilk götürüldüğü yerlerden başka yerlere taşınmasında, taşıyanın eski nakliyeyi mal mevcuduna göre yeniletmesi lâzımdır.

Orman malları, sayısı, cinsi, nevi, ebadı ve vasıfları itibariyle ibraz olunan nakliye tezkeresine uyduğu ve damgalı bulunduğu takdirde hepsi üzerinden hacmen yüzde on ve veznen yüzde on beşine kadar çıkacak fazlalık için nakliye tezkeresinde yazılı satış bedeli üzerinden tutarı alınarak serbest bırakılır.

Yukardaki hadleri aşan miktar, bütün fazlalığı şâmil olmak üzere kaçak sayılarak idarece müsadere olunur.

Madde 42 —

Orman içinde yapılacak nakliyat orman idaresinin göstereceği yollardan yapılır. Nakliye tezkereleri daima taşıyanların
üzerinde bulunup alâkalı memurlar tarafından istenildikçe gösterilir.

Şehir ve kasabalardaki ticarethane ve fabrikalardan ticaret kasdı olmaksızın orman mahsulü alıp nakledeceklerden nakliye tezkeresi aranmaz.

Bu ticarethane ve fabrikalar damgalı olmak kaydiyle bu gibi mallar için fatura tanzimine mecburdurlar.

Resmî daire ve müesseseler kendi ihtiyaçları için kullanmak üzere kendi stok mahallerinden veya fabrikalarından îş yerlerine nakledecekleri keresteleri damgalı olmak şartiyle kendilerince mûtat ve muteber olan vesikalariyle sevk edebilirler.

Madde 43 —

İstihsal edilmiş ve edilecek emvale ait açılacak istihkak dâvalarının katî hükme bağlanmasına kadar mahkemelerce verilecek ihtiyati tedbir kararları ya kesimin durdurulmasına veya kesilmiş emvalin muhafazasına veyahut bu emvalin tarafların kabul edeceği ve malın tam değerlendirilebileceği şartlar dairesinde satılıp bedelinin bankaya yatırılmasına, mütedair olabilir.

Madde 44 —

Ormanlardan verilen müşterek ve zati ihtiyaçlarla sair mahsulâtı tâyin edilen müddetler içerisinde mazereti olmaksızın çıkarmıyanların izinleri iptal olunur. Bu emval başka hak sahiplerinin ihtiyaçlarına tahsis edilebilir.

3- Hükmi şahsiyeti haiz amme müesseselerine ait ormanlar

I- İşletme ve imar

Madde 45 —

Âmme müesseselerine ait ormanların tahdit işini de 7 inci maddede yazılı tahdit komisyonları yapar. Bu suretle tesbit olunacak hudutları, tahdit tarihinden itibaren iki sene içinde beton veya yontana taşlar dikmek ve sabit kayalar üzerine işaretler hakketmek suretiyle” sahipleri belli etmeye mecburdurlar. Komisyonların masrafları Devlete tahdit işlerine ait diğer masraflar alâkalılara aittir.

Madde 46 —

Amme müesseselerine alt ormanları ya sahipleri işletir veya işletmeyi başkasına verebilir. Ancak bunlar orman idaresi tarafından parasız olarak tanzim edilecek harita ve amenajman plânlarına göre işletilir ve idare olunur. Bu plânlara riayeti orman idaresi kontrol eder.

Sahiplerinin orman İdaresine müracaat tarihini takibeden ilk iş mevsiminde işe başlamak suretiyle en kısa zamanda plânların ikmali mecburidir.

Madde 47 —

Âmme müesseselerine ait ormanlar parçalanarak, şahıslara veya müesseselere toprağı ile birlikte devir ve temlik edilemez.

II- İdare ve muhafaza

Madde 48 —

Âmme müesseselerine ait ormanların idaresi ve muhafazası devletin kontrol ve murakabesi altında bu kanun hükümlerine
göre sahiplerine aittir.

Madde 49 —

Devlet ormanlarına ait 14, 17, 18, 19, 20 21, 41, 42 nci maddelerin hükümleri, hükmi şahsiyeti haiz âmme müesseselerine” ait ormanlar hakkında da tatbik olunur.

4- Hususi Ormanlar

1- Tahdit, harita, işletme ve imar.

Madde 50 —

Hususi orman sahipleri, bu kanunun 7 nci maddesi hükümlerine göre tâyin olunan orman hudutlarına Ziraat Vekâletince tesbit edilecek işaretleri koymaya mecburdurlar.

Madde 51 —

Hususi ormanlar, sahipleri tarafından yaptırılıp orman idaresince tasdik olunacak harita ve amenajman plânlarına göre işletilir ve idare olunur. Bu plâna riayeti orman idaresi kontrol eder. Tâyin olunacak müddet içinde bu plânları yaptırıp tasdik ettirmiyenlerin harita ve amenajman plânları orman İdaresince yapılır ve masrafı iki yılda ve dört müsavi taksitte kendilerinden alınır.

Madde 52 —

Hususi ormanlar 500 hektardan küçük parçalar teşkil edecek şekilde parçalanıp âhara temlik ve mirasçılar arasında taksim olunamaz.

Ekim ve dikim suretiyle yetiştirilecek ormanlar ihtiva ettikleri ağaç cinsleri ne olursa olsun yukardaki fıkra hükmüne tabi tutulmaz.
Hususi ormanlar orman idaresince mahallî tapu idarelerine bildirilir.

Madde 53 —

Hususi ormanların sahipleri mütaaddit olursa bunlar içlerinden birini veya bir başkasını orman idaresine karşı mesul müdür olarak göstermek mecburiyetindedirler. Üç ay zarfında göstermedikleri takdirde, orman idaresi o yer sulh hukuk mahkemesinden bir mesul müdür seçilmesini talebeder.

Madde 54 —

Hususi ormanlarda yapılacak plân, damga, istihsal ve murakabe işlerinde çalışan orman memurlarının kanuni harcırah ve masrafları hususi orman sahipleri tarafından ödenir.

Bu harcırah ve masrafların karşılığı, bilâhara mahsubu yapılmak üzere ve avans olarak orman veznesine peşinen yatırılır.

II- İdare ve muhafazası

Madde 55 —

Hususi ormanların idare ve muhafazaları, Devletin kontrol ve murakabesi altında olmak üzere bu kanun hükümlerine göre
sahiplerine aittir.

Madde 56 —

Bu kanunun Devlet ormanlar: hakkındakı 14, 16, 17, 19 uncu maddeleriyle Orman emvalinin bedeli ödenmeden veya karşılığı
banka mektubu, Devlet ve Ziraat Bankası tahvil eriyle temin edilmeden, kaydı müstesna olmak üzere 41, 42 nci maddeleri hükümleri hususi ormanlarda da tatbik olunur.

Tohum ve fidandan yetiştirilecek hususi orman sahipleri bu kanunun 14 üncü maddesinin (A) ve (B) bentlerinde yazılı hükümlerden müstesnadır.

Bu ormanlarda avlanma, otlatma ve meyvaların toplanması bu kanun hükümleri dâhilinde sahiplerinin iznine bağlıdır.

5- Müşterek hükümler

I- Ağaçlandırma ve imar işleri

Madde 57 —

Yurtta orman sahasını çoğaltmak maksadiyle eski orman sahalarında veya Devlete ait elverişli topraklarda her sene en az
5 000 hektar ağaçlandırma yapılır.

Orman sevgisini artırmak için köy, kasaba ve şehirler civarında münasip arazi temin edildiği takdirde buralarda da ağaçlandırma yapılır.

Madde 58 —

Devlet ormanlarının hudutları içindeki ırmak ve çay kenarlarını ve bunların kaynaklarını tanzim edecek, serlerin husulüne
ve yer kaymalarına ve toprak aşınma ve taşınmalarına mâm olacak her türlü ağaçlamalar ve teknik tedbirler orman idaresince yapılır.

Ancak Devlet ormanı içinden geçen demiryolu ve şoselerin ve her nevi tesisatın tahkimi ve tamiri orman idaresine malûmat verilerek alâkalılar tarafından yapılır.

Madde 59 —

57 ve 58 inci maddeler gereğince ağaçlandırılacak sahaların dikimi, bakımı ve muhafazası Orman Umum Müdürlüğünce yapılır.

Bu işlerde alâkalıların yapabilecekleri yardımlardan da istifade edilir. 57 nci maddenin ikinci fıkrasında yazılı yerlerdeki ağaçlandırılmış sahalar köy veya belediyelere terk edilir ve bunlar hakkında bu kanunun hükmi şahsiyeti haiz âmme müesseselerine ait ormanlara mütaallik hükümleri tatbik olunur.

Hakikî şahıslara ait arazinin de ağaçlandırılması, sahipleri tarafından talep edildiği takdirde Orman Umum Müdürlüğünce yapılabilir.

Bunlar hakkında hususi ormanlara mütaallik hükümler tatbik olunur.

Madde 60 —

Köy ve belediyelerin ve ağaçlandırma yapmak istiyen sair müessese ve teşekküllerin fidan ihtiyaçlarını karşılamak üzere münasip görülen yerlerde Orman Umum Müdürlüğünce bir yılda en az 1 000 hektarlık sahayı ağaçlandırabilecek orman fidanlıkları tesis edilir.

Madde 61 —

Orman hudutları dışında olup da ağaçlandırılması zaruri görülen yerlerde Orman Umum Müdürlüğünce hazırlanacak plân
dairesinde ağaçlandırma yapılır.

Madde 62 —

Ağaç sevgisini yurtta yaymak, kökleştirmek için filim göstermek, afiş ve broşürler neşretmek suretiyle Orman Umum Müdürlüğünce propaganda yapılması ve bütün ilk ve orta mektep talebeleıyle askerlere ağaçların faydaları hakkında dersler okutturulması, bahçeeri müsait ise mektep ve kışlalarda veya civarında bu maksat için tahsis edilecek sahalarda her yıl ağaç diktirilmesi ve bunların korunması için Ziraat Vekâletiyle birlikte Millî Müdafaa ve Maarif vekaletleriyle Başvekâlete bağlı alâkalı umum müdürlükler bir program hazırlayıp tatik ederler.

Madde 63 —

En ufak parçası yarım hektardan ve parçalar yekûnu bir hektardan aşağı olmamak şartiyle kavak, okaliptüs ve kızılağaç dâhil olmak üzere yeni ağaçlandırılan arazinin sahibi, ağaçlandırmadan itibaren elli sene için ağaçlandırdığı sahalara ait arazi ve bina vergilerinden muaf tutulur. Bu sahaları orman halinde muhafaza etmiyenlerden vergi mufiyeti kaldırılır.

Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan arazide ağaçlandırma yapmak istiyenler vali veya kaymakama müracaat ederler. Bu yerlerin bu dutumda olduğu tesbit olunduktan sonra, orman idaresi tarafından yapılacak ağaçlandırma plânına göre, ağaçlandırma işine Ziraat Vekâ letince izin verilir.

Ağaçlandırma plânları ve ağaçlama bilgisine ait türlü yardımlar, orman idaresince parasız yapılır. Plâna göre ve müddeti içinde ağaçlandırılan sahalar ağaçlamaya başlanan yıldan itibaren beş yıl sonunda bu ağaçlamayı yapana parasız temlik olunur.

Ağaçlanan sahayı; orman halinde koruyup idame ettirmiyenlerden temlik edilen yer geri alınır. Bu şartlara göre kurulan ve idame ettirilen ormanlar Devlet ormanlarına katılmak üzere istimlâk edilmez.

Madde 64 —

Ziraat Vekâletinin vereceği ağaçlandırma plânı gereğince ve tâyin edeceği ağaç nevilerinden bu kanunun 64 uncü maddesine
göre gerek kendi topraklarında ve gerekse Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki arazide, yarım hektardan aşağı olmamak şartıyle orman yetiştirecek veya kavak, okaliptüs ve kızılağaç ağaçlıkları tesis edecek hususi şahıslara veya hükmi şahsiyeti haiz teşekküllere, Ziraat Vekâletinin izni ile Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankasından kuruluş kredisi açılır Kuruluş kredisi için 15 yıl müddetle Ziraat Vekâleti bütçesine miktarı 2 500 000 liradan aşağı olmamak şartiyle Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası sermayesine mahsuben ayrıca tahsisat konulur.

Orman yetiştireceklere verilecek kuruluş kredisinin miktarı, faiz nispeti, müddeti ve diğer şartları Ziraat, İktisat ve Ticaret Vekaletleriyle Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankasınca müştereken tesbit edilir.

Madde 65 —

Orman veya ağaç yetiştireceklere ve kültür arazisi kenarlarında çit yapacaklara orman fidanlıklarından ambalajlı olarak
Orman Umum Müdürlüğünce fidanların yaşına, cins ve nevine göre tesbit edilen bedeli mukabilinde fidan ve tohum verilebilir. Resmî daire ve müesseselerin fidan ihtiyaçları da ambalaj ve nakil masrafları kendilerine ait olmak üzere bedelsiz sağlanabilir.

Madde 66 —

Orman yetiştirecek köy orman kooperatiflerine lüzumlu fidanlar, orman idaresi tarafından ağaçlama sahasına kadar götürülerek bedelsiz verilir ve dikim işi orman teknik memurlarının nezareti altında yaptırılır. Bu ağaçlama sahaları orman idaresinin daimî nezaret ve kontrolü altında bulundurularak gelişip yetişmesi için lüzumlu tedbirlerin alınması sağlanır.

Madde 67 —

Devlete ait fidanlıklarla diğer fidanlıklarda kullanılacak veya orman yetiştirmek maksadiyle ekilecek orman ağacı tohumlarının, orman idaresinin kontrolü altında toplanmış, muayene edilmiş ve menşe şahadetnamesi (Sertifika) verilmiş tohumlardan olması şarttır.

Orman fidanlıklarından yurt dışına sevk edilecek fidanlarla, orman ağacı tohumlarına orman idaresince bir menşe şahadetnamesi (Sertifika) verilir. Yabancı memleketlerden ithal edilecek orman ağacı fidanları ile tohumlarının cins, nevi ve sair hususlarını belirten menşe şahadetnameleri (Sertifika) alâkalı orman idaresince incelendikten sonra giriş izni verilir.

Orman fidanlığı kuracak hususi müteşebbislere Orman Umum Müdürlüğünce parasız tohum verilebilir.

II- Orman yangınlarının söndürülmesi

Madde 68 —

Ormanların içinde veya yakınında ateş ve yangın belirtisi görenler bunu derhal orman idaresine veya en yakın muhtarlığa, jandarma dairelerine veya mülkiye âmirlerine haber vermeye mecburdurlar.

Yangın ihbarında Devlete ait her türlü askerî ve mülki haberleşme vasıtalarından derhal ve parasız olarak faydalanılır.
PTT merkezleriyle, demiryolları istasyonlarından çekilen yangın ihbarına ait telgraflarla yangının seyrini bildiren ve yangın hakkındaki yardım taleplerim ve söndürülmesine ait direktifleri ihtiva eden telgraflardan ve aynı hususlara taallûk eden telefon muhaberatından ücret alınmaz.

Yangın haberleşmesini en seri şekilde sağlamak üzere ormanlardaki yangın gözetleme kule ve kulübeleriyle bakım merkezi ve orman teşkilâtının kuruluş merkezleri arasında orman idaresince gerektiği yerlerde telefon devreleri ve İcra Vekilleri Heyeti karariyle ruhsat almak suretiyle telsiz alıcı ve verici istasyonları tesis olunur.

Telefon devreleri PTT İdaresi santrallerine ve PTT İdaresinin santrali olmıyan yerlerde jandarma santrallerine bağlanabilir.

PTT santrallerine bağlı olanlar hariç olmak üzere hususi telefon hatları için hiçbir ücret, resim, vergi ve ruhsat parası verilmez.

Madde 69 —

Orman yangınlarında yangına civar köy ve kasabaların 18 yaşını bitirip 50 yaşını doldurmamış bütün erkek nüfusu beraberlerinde mevcut balta, kürek, kazma, destere gibi yangın söndürmeye yarıyacak aletleriyle yangın yerine gitmeye ve yangını söndürmeye mecburdurlar.

Söndürme işine gelenler yangını söndürmeye kâfi gelmezse daha ilerdeki köy ve kasaba halkından mükellef olanlar da yangın yerine gönderilirler. Aynı şekilde, vali, kaymakam, nahiye müdürü ve köy muhtarları ve civardaki asker ve jandarma birlik kumandanları bölgedeki orman başmüdürü ve onun lüzum göstereceği orman memurları yangın mahalline yardımcı göndermeye ve bizzat gitmeye mecburdurlar. Yangın söndürülmesinde çalışanların bu yüzden hasara uğrıyan zati eşya ve teçhizatını Devlet ormanlarında orman idaresi, diğer ormanlarda alâkalıları tazmine mecburdurlar.

Bu maddenin tatbikatı hakkında Milli Müdafaa, Dahiliye ve Ziraat Vekâletlerince bu kanunun neşri tarihinden itibaren üç ay zarfında bir talimatname hazırlanır.

Madde 70 —

Ormanlarda yangın söndürülmesi için gideceklerin muayyen tarifeli vasıta ile hareket ettikleri takdirde gidiş ve dönüş ücretleri orman idaresi tarafından ödeneceği gibi müstacel zamanlarda salahiyetli memurların görecekleri lüzum üzerine bunlar kamyon, araba gibi diğer vasıtalarla da götürülüp getirilebilirler.

Bunların ücreti de orman idaresi tarafından ödenir. Bunlara söndürme işinde çalıştıkları müddetçe Devlet ormanlarında orman idaresi, diğer ormanlarda alâkalılar tarafından parasız ekmek, katık ve sigara verilir. Başkaca ücret verilmez.

Mahallin en yüksek mülkiye âmiri tarafından lüzum görülecek miktarda askerî nakil vasıtaları ile diğer daire ve iktisadi Devlet Teşekküllerine, belediyelere ait nakil vasıtalarının, sadece akaryakıt bedelleri Orman Umum Müdürlüğünce ödenmek kaydıyle ücretsiz olarak orman yangınlarının söndürülmesine mütaallik işlerde kullanılmasına emir verilebilir.

Madde 71 —

Umumi hükümler dairesinde tazminat talebiyle mahkemeye müracaat hakları mahfuz kalmak üzere yangın söndürülürken
sakatlananlara; sakatlık derecesine göre orman idaresince ayrıca 500 liradan 2 000 liraya kadar, ölenlerin ise ailelerine 5 000 lira para verilir.

Devlet memuru olup da sakatlanan ve ölenler hakkında umumi ahkâm, tatbik olunur. Ayrıca bu memurlar birinci fıkra hükmünden de istifade ederler, işbu tediyeler mahkemeler tarafından hükmolunacak tazminata mahsup edilemez.

Yaralanan ve hastalananların hastanelere nakli ve tedavi masrafları orman idaresine aittir. Bunlar Devlet hastanelerinde parasız tedavi edilir.

Madde -72 —

Orman yangınları için çekilen bilûmum telgrafları telgrafhane ve demiryolu istasyon memurları derhal çekmeye ve telgafı alan memurlar da bunu hemen mahalline göndermeye mecburdurlar.

Madde 73 —

Mahallî Hükümetin veya orman memurlarının sevk kâğıdı üzerine istasyon memurları yangını söndürmek üzere gidecek olanları asker tarifesiyle ve mahsubu bilâhara yapılmak üzere yangına civar olan mahalde indirmek şartiyle yolcu veya marşandiz katariyle ve mümkün olan yerlerde hususi katarla götürüp getirmeye mecburdurlar.

Madde 74 —

Orman idaresinin göstereceği lüzum üzerine mahallerinin en büyük mülkiye âmirleri, kuraklık veya yangın olup da henüz söndürülmüş fakat sirayet ihtimalleri tamamen bertaraf edilmemiş olmak gibi fevkalâde zamanlarda muayyen bir müddet için ormanlara girmeyi men ve oralardaki her türlü işlerin tatilini emredebilirler.

Madde 75 —

Orman idaresi yangınları önlemek maksadiyle en çok beş yılda tahakkuk ettirilecek bir plân ve program dâhilinde yangın emniyet yolları ve yangın kule ve kulübeleri yapmak ve bunları idare merkezlerine telli ve telsiz telefonla bağlamakla mükellef olduğu gibi yangın tehlikesinin fazla olduğu mıntakalarda yangın mevsimine münhasır olmak üzere lüzum gördüğü yerlerde ve yeter miktarda yangın söndürme alet ve malzemesini havi motorlu vasıtalarla teçhiz ve takviye edilmiş yangın ekipleri bulundurur.

Madde 76 —

Orman içindeki yollarda orman idaresince belli edilmiş konak yerlerinden gayrı yerlerde gecelemek ve konak yerlerinde yaylak kışlak ve otlaklarda orman İdaresince hazırlanmış ocak yerlerinden gayri yerlerde ateş yakmak yasaktır.

III- Orman memurlarının silâh taşıma ve kullanma hak ve salahiyetleri

Madde 77 —

Orman teşkilâtında her sınıf, derece ve vazifede çalışan memurlardan, Orman Umum Müdürlüğünce lüzum görülecek olanlar, İcra Vekilleri Heyetince seçilecek silâhla teçhiz olunurlar.

Bu silâhlar memurlara orman idaresince demirbaş olarak verilir.

Devlet ormanlarından gayrı ormanlarda çalışan orman bekçilerine de umumi hükümler dairesinde silâh taşıma izni verilebilir.

Madde 78 —

77 nci madde mucibince silâh taşımaya salahiyetli olanlar vazifelerini ifa sırasında aşağıda yazılı hallerde silâhlarını kullanabilirler:

• A) Türk Ceza Kanununun 49 uncu maddesinde yazılı hususlarda;
• B) Tecavüz veya taarruza yarıyan alet ve silâhları taşıyanlara alet veya silâhların derhal teslimi emredildiği halde bu emre riayet edilmiyerek fiilen tecavüz ve taarruzda bulunulması ve bu tecavüz ve taarruzun da başka şekilde define imkân olmaması;
• C) (B) bendi gereğince teslim edilen alet ve silâhları veya elkonan müsadereye tabi nakil vasıtaları ile orman emvalini veya memurun silâhını almak veya orman bölge ve muhafaza binalarına zorla girmek maksadiyle vâki tecavüz ve taarruzun başka şekilde define imkân bulunamaması.

IV- Suçların takibi

Madde 79 —

Orman memurları, orman suçlarına ilişkin delilleri bir zabıt ile tesbit ve nakil vasıtalariyle suç mahsulü malları zapt ve icabında suç işliyenleri yakalamak salâhiyetini haizdirler.

Talep vukuunda polis, jandarma, köy muhtar ve bekçileri orman memurlarına yardıma mecburdurlar.

Madde 80 —

Orman memurları, av tezkeresi olmıyanların ve orman idaresinden izin almamış olanların ormanlarda ve orman göl ve derelerinde 14 üncü maddenin (C) fıkrası hilâfına avlanmalarını men’e, avlarını ve vasıtalarını zaptetmeye salahiyetlidir.

Madde 81 —

Orman içinde veya civarında bulunan köylerin muhtar ve ihtiyar meclisi kendi köy hudutları içinde bulunan Devlet ormanlarının muhafazasında orman teşkilâtı ile iş birliği yapmakla vazifelidir.

Bu maksatla suçların takibi faslında yazılı salâhiyetleri, orman teşkilâtı mensupları ile birlikte veya Ziraat Vekâletince belirtilecek esaslar dâhilinde ayrı olarak kullanırlar.

Madde 82 —

Orman memurları bu kanun hükümlerine muhalif hareket edenlerin hüviyetlerini, ikametgâhlarını ve suçlarının mahiyetini tesbit ile kendileri, suçlu ve varsa hazır bulunanlardan en az iki kimseye imzalattıracakları bir zabıt tanzim ederler.

Hüviyeti tesbit edilemiyen suçlular vakit geçirilmeksizin hüviyeti tesbit edilebilecek en yakın köyün muhtar veya ihtiyar heyetine ve bunlarla da tesbiti mümkün olmazsa en yakın zabıta merkezine götürülürler.

Memurlar, vakit geçirmeksizin bu zabıtları bağlı bulundukları âmirlerine gönderirler. Amirlerce tetkik edilerek en kısa bir zamanda mahallî cumhuriyet müddetiumumiliğine verilir.

Bu zabıtlar, hilafı ispat olununcaya kadar muteberdir.

Zabıt varakasın hilafını iddia halinde, maznun mahkemeye bu iddiası hakkında kanaat verecek deliller gösterir ve mahkeme bu müdafaayı tamike şayan görürse delillerini istima ve tetkik eder. Neticede maznunun iddiasını haklı gösterecek bazı sebepler karşısında kalırsa ancak o takdirde, zabıt varakasını imza etmiş olan memurları çağırıp dinledikten ve başka deliller varsa inceledikten sonra hâsıl edeceği kanaate göre dâvayı intaceder.

Madde 83 —

Bu kanunda cezaları tâyin edilen orman suçlarına mütaallik dâvalar sulh ceza mahkemelerinde görülür.

Orman suçlarına ait dâvalar mahkemelerce acele mevaddan sayılır.

Madde 84 —

Orman suçlarından dolayı zaptolunan ağaç, tomruk, kereste ve mahrukat ve sair mahsuller ile cürüm aletleri vazifeli orman memurları tarafından muhafaza edilmek üzere mevcut ise orman depolarına veya en yakın belediye veya köy muhtarına veya muhtarın vekiline, bu da bulunmaz ise ihtiyar meclisi âzasından birine makbuz mukabilinde teslim olunur. Bunlardan çürüyecek veya bozulacak olanlarla muhafazası müşkül ve masraflı bulunanlar, orman idaresinin satış komisyonunca mahallinde veya pazar yerlerinde, ilân edilmek suretiyle derhal satılır. Masraflar çıktıktan sonra geri kalan para emanet olarak bankaya veya orman idaresi veznesine yatırılır.

Zaptolunan nakil vasıtaları rayiç değerleri nispetinde kanunen muteber teminat veya muteber müteselsil kefil gösterdikleri takdirde dâva neticesine kadar sahiplerine iade olunur. Teminat veya kefalet vermiyenlere ait nakil vasıtaları hakkında yukardaki fıkra hükmü tatbik olunur.

Ancak, kanunun 108 inci maddesi gereğince müsaderesi icabetmiyen nakil vasıtaları teminat ve kefalet aranmadan sahiplerine iade olunur.

Maznun lehine karar verilmesi halinde, zaptedilmiş emval mevcut ise derhal ve satılmış ise bedeli iade olunur.

Müsaderesine karar verilen mallar, nakil vasıtaları ve cürüm aletleri satılmamış ise satılarak Orman Umum Müdürlüğü hesabına irat kaydedilir.

Madde 85 —

Orman içinde kimin tarafından kesildiği veya hazırlandığı belli olmıyan veya suçlunun kaçması sebebiyle faili tesbit olunamıyan orman mahsulleri ve cürüm aletleri, orman idaresinin satış usullerine göre satılır ve bedelleri irat kaydolunur.

Bu mallarla beraber bulunan nakil vasıtalarının bulunamıyan sahipleri on beş gün müddetle yapılacak ilânla araştırılır, İlân sonunda sahibi meydana çıkmıyan vasıtalar hakkında birinci fıkra hükmü tatbik olunur.

Madde 86 —

İzin almadığı veya orman içinde bir hizmeti bulunmadığı halde ağaç kesecek veya nakledecek vasıtalarla orman içinde görülen veya halinden şüphe edilen kimseleri orman dışına çıkarmaya orman memurları salahiyetlidirler.

Madde 87 —

Otlatma izni verilmiyen ormanlarda başıboş görülen hayvanlar en yakın köy muhtarlarına veya belediyelere makbuz karşılığı teslim olunur. Hayvan sahibi zuhur edip zabıt varakasını imza ederse hayvan kendisine verilir.

Muhtara veya belediyeye teslimden itibaren ilân “edilen on beş gün içinde sahibi bulunmıyan hayvanlar idarece usulen satılarak bedeli bankaya veya orman idaresi veznesine yatırılır.

Bankaya veya orman idaresi veznesine yatırıldıktan sonra bir sene içinde sahibi zuhur etmezse bu bedel orman idaresince irat kaydolunur.

Hayvan sahipleri bakma masraflarını ödemeye mecburdurlar.

Madde 88 —

Orman suçlarından mütevellit aramayı icabettiren haller, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 97 inci maddesinde yazın, tehirinde mazarrat umulan hallerden sayılır ve bu aramaları orman memurları aynı madde hükmüne tevfikan yaparlar.

Arama sırasında zaptolunan kaçak orman emvali hakkında bu kanunun 84 üncü maddesi hükmü tatbik olunur.

Madde 89 —

Bu kanunun tatbiki bakımından imalât ve fabrikasyonun kontrolüne Orman Umum Müdürlüğü salahiyetlidir. Bu kontrolün ve umumiyetle nakliye tezkereleri yoklamasının nasıl yapılacağı Orman Umum Müdürlüğünce tesbit olunur.

Madde 90 —

Bakım kuruluşunun tamamlandığı mmtakalardaki vilâyet ve kaza merkezlerinde bir ihbar vâki olmadıkça veya takip sebebine uymadıkça orman mahsulleri ve bunlara ait nakliye ve tezkere kontrolü yapılmaz.

Orman idaresi bu kanunun mer’iyete girdiği tarihten itibaren en çok beş sene içinde ormanların bakım kuruluşlarını tamamlar.

V- Ceza hükümleri

Madde 91 —

14 üncü maddenin (A) ve (B) bentleriyle yasak edilen fiillerden kerestelik ağaçları kesenler, 3 aya kadar hapis ve kereste veya tomruğun beher metre küpü için 25 liradan 100 liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılırlar. Ancak, 20 santimetre kutrundan aşağı olanlar için bu para cezası bir misli arttırılarak hükmolunur. 14 üncü maddenin (A) ve (B) bentleriyle yasak edilen fiillerden kerestelik olmıyan diğer ağaçları keserek odun veya kömür yapanlar bir aya kadar hap’s ve odunun beher kentali için 3 lira, kömürün beher kentali için 15 lira ağır para cezasiyle cezalandırılırlar. Bu suretle verilecek para cezası 10 liradan aşağı olamaz.

14 üncü maddenin (A) bendinde yazılı, yetişmiş ve yetiştirilmiş fidanları kesmek, sökmek, ekim sahalarını bozmak, ağaçları kesmek, boğmak, ağaçlardan yalamuk, pedavra, hartama çıkarmak fiilleri için verilecek cezalar beş misli artırılarak hükmolunur.

14 üncü maddenin (A) ve (B) bentleriyle yasak edilen ve yukardaki fıkralarda yazılı bulunmıyan fiilleri işliyenler 3 aya kadar hapis ve 25 liradan 300 liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılırlar.

14 üncü maddenin (C) bendinde yazılı fiilleri işliyenler 10 liradan 100 liraya kadar hafif para cezasiyle cezalandırılırlar.

Bu kanunun 14 üncü maddesinin (A) ve (B) bendine muhalif hareket edenler orman sahipleri ise yapılan zararın miktarına göre 3 ays kadar hapis veya 30 liradan 200 liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılırlar.

Ancak kendi arazisi dâhilinde tohum ekmek veya fidan dikmek suretiyle yetiştirilecek ormanların sahipleri yukardaki fıkra hükmüne tabi değildir.

14 üncü maddedeki suçları, hayvan beslemek için işliyenler hakkında yukardaki cezalar bir misli artırılır.

Madde 92 —

Bu kanunun 16 ıncı maddesi gereğince ormanlarda izin almadan açılan maden ocakları idarece kapatılır.

Suçlular hakkında 500 liradan 2 500 liraya kadar para cezası hükmolunur.

Başkaca zarar husule gelmiş ise ayrıca tazmin ettirilir, İzinle bu nevi ocakları açanlar tâyin olunacak tedbirlere riayet etmezlerse bu cezanın yarısına hükmolunur. Bu tedbirlere riayet edilinceye kadar ocaklar, orman idaresince işletilmekten menedilir.

Madde 93 —

Bu kanunun 17 inci maddesinde yasak edilen fiilleri ifa edenlerle izne bağlı işleri izinsiz yapanlar bir aydan bir seneye kadar hapis cezasiyle cezalandırılırlar, İşgal ve faydalanma yeniden tarla açmak suretiyle vâki olduğu veya yanmış orman sahasına taallûk ettiği takdirde 3 aydan 2 seneye kadar hapis cezasiyle cezalandırılır ve her nevi mahsul ve tesislerin müsaderesine hükmolunur.

Madde 94 —

Bu kanunun 18 inci maddesinde tâyin edilen mesafeler dâhilinde yapılması izne bağlı olan fabrika, hızar ve şeritlerle, kireç, kömür, trebentin, katran, sakız ve buna benzer ocakları izinsiz kuranlar 100 liradan 1 000 liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılırlar.

Bunların işletilmesi de menedilir.

Madde 95 —

Bu kanunun 19 uncu maddesine göre her nevi ormanlara izinsiz hayvan sokanlar 2 aya kadar hafif hapis ve ayrıca beher baş kıl keçi ve deve için birer lira,diğer büyük baş hayvanların beheri için 50 şer kuruş, küçük baş hayvanların beheri için de 25 er kuruş hafif para cezasiyle cezalandırılırlar.

Bu suretle verilecek para cezası 3 liradan aşağı olamaz.

Başıboş bırakılmak suretiyle ormanlara giren hayvanlar için yalnız para cezasına hükmolunur.

Yanmış orman sahaları ile alelûmum gençleştirme sahalarına, gençleştirmeye tefriki tarihinden itibaren 15 sene içinde hayvan sokulması veya başıboş bırakılmak yüzünden girmesi halinde yukarda yazılı cezalar iki misli tatbik olunur.

Madde 96 —

Bu kanunun 20 nci maddesinde yazılı hükümlere muhalif hareket edenler 10 liradan 50 liraya kadar hafif para cezası ile cezalandırılırlar.

Madde 97 —

Devlet çekici ile damgalanan ağaçları keserken bu damgayı orman idaresince tesbit edilen şekilde dip kütükte bırakmıyanlarla damgalı ağaçları, tesbit edilen hadde nazaran daha yüksekten kesenler, kesilen ağaçların miktarı gözönünde bulundurularak 10 liradan 100 liraya kadar hafif para cezası ile cezalandırılırlar.

Bu kanunun 27 nci maddesinde yazılı damga çekiçlerini taklit edenler veya taklit fiiline iştirak etmeksizin kullananlar Türk Ceza Kanununun 333 üncü maddesinin 2 nci fıkrasına göre cezalandırılırlar.

Madde 98 —

31, 32, 33 üncü maddeler hükümlerine göre, köylülerin zati ihtiyaçlariyle köy müşterek ihtiyaçları için verilen kereste, kerestelik ağacı veya tomruğu bu işte kullanmayıp da başkasına satanlar veya hibe edenler, veya bunları orman idaresinden izin almadan başka yerlere imal edilmek üzere götürenler bir aya kadar hapis, 50 liraya kadar ağır para cezası ile ve bunları bilerek alanlar 1 aydan 6 aya kadar hapis ve 50 liradan 100 liraya kadar ağır para cezası ile cezalandırılırlar ve ayrıca alınmış olan ağaç, kereste veya tomruğun tam tarife üzerinden iki misli bedeli tazminat olarak alınır.

Madde 99 —

37 nci madde gereğince verilen izinlerde gösterilecek tedbir ve şartlara riayet etmiyenler 10 liradan 100 liraya kadar hafif para cezası ile cezalandırılırlar.

Madde 100 —

41 inci madde mucibince her çeşit orman mallarım nakliyesiz veya damgasız olarak nakledenler 91 inci madde gereğince cezalandırılırlar.

Nakliye tezkeresini değiştirmeksizin ağaç, odun, kömür ve sair orman mahsullerini taşıyanların malları kaçak olup olmadığının incelenmesi için 84 üncü maddede gösterilen şekilde alıkonulur. Kaçak olmadığı ve nakliyesinin yenilenmediği tahakkuk ederse alıkonulan mallar derhal taşıyana teslim edilerek nakliyesi verilir.

Malların kaçak olduğu anlaşılırsa 91 inci madde hükmü tatbik olunur.

Nakliye tezkeresini değiştirmeden nakliyat yapanlar veya ormandan kesilen ağaçlardan yapılacak tomrukları damgasız olarak orman idaresinin istif yerlerine götürenler 10 liradan 100 liraya kadar hafif para cezası ile cezalandırılırlar.

Madde 101 —

Yazılı olarak yapılan tebligat tarihinden itibaren iki yıl idinde 50 nci maddede yazılı işaretlerle ormanlarının hudutlarını belli i
etmiven hususi orman sahipleri 50 liradan 200 liraya kadar hafif para cezas ile cezalandırılırlar.

Orman sahipleri bu cezanın infazından sonra bir yıl içinde yine bu mükellefiyeti ifa etmezlerse 100 liradan 500 liraya kadar agir para cezası ile cezalandırılırlar.

Son hükmün infazından itibaren 1 yıl içinde tahdit muamelesi yine yapılmadığı takdirde masrafı bilâhara orman sahibinden alınmak üzere bu muamele orman idaresi tarafından yapılabilir.

Madde 102 —

51 inci madde gereğince tanzim, kabul ve tasdik olunan orman amenajman plânlarında; ormanın imarı, geliştirilmesi, ağaçlandırma yapılması, hastalık ve haşerelerle mücadele edilmesi gibi yapılmasına lüzum gösterilen işleri plân dairesinde ve verilen müddet içinde yapmıyan ve gerekli tedbirleri almıyan orman sahiplerinden 30 liradan 300 liraya kadar hafif para cezası alınır.

Bu cezanın infazından sonra, orman sahipleri kendilerine verilecek mühlet içinde bu işleri yapmazlar veya lüzumlu tedbirleri almazlarsa, bunlar orman idaresi tarafından yapılır ve masrafları tamamen kendilerinden alınır.

Madde 103 —

67 nci madde hükümlerine muhalif hareket edenler 30 liradan 100 liraya kadar, Devlete veya her kime ait olursa olsun yen den orman yetiştirmek üzere işlenen sahalarda tohum veya fidanlara
her hangi bir şekilde veya hayvan sokulması veya girmesi suretiyle zarara sebebiyet verenler, 50 liradan 200 liraya kadar hafif para cezası
ile cezalandırılırlar.

Madde 104 —

68 inci maddedeki mecburiyete riayet etmiyenler 1 aya kadar hapis cezası ile cezalandırılırlar.

Orman idaresine ait telefon şebekesi ve tesislerine her türlü alet ve malzemesine zarar verenler Türk Ceza Kanununun 391 inci maddesi gereğince cezalandırılırlar.

Bu suç Haziran ayı başından Ekim ayı sonuna kadar devam eden yangın mevsiminde işlenirse ceza iki misline çıkarılır.

Madde 105 —

69 uncu maddeye göre ormanlarda vukua gelecek yangınları söndürmek için,salahiyetli memurlar ve orman teşkilâtı tarafından yangın mahalline gitmeleri emrolunmasına veya mahallî mûtat vasıtalarla ilân edilmesine rağmen orman yangınını söndürmeye gitmekten imtina edenler veya gidipte çalışmıyanlar ve verilen işi yapmıyanlar hakkında vali ve kaymakamlar tarafından 25 liradan 50 liraya kadar hafif para cezası verilir.

Ancak bu cezaya tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde alâkalılarca mahallî sulh ceza mahkemesine itirazda bulunabilir. Bu itiraz, evrak üzerinde tetkik edilebilir.

Bu maddede yazılı memurlarla orman teşkilâtında vazifeli olanlardan yangın yerine yardım göndermiyenlerle alâka göstermiyenler Türk Ceza Kanununun 230 uncu maddesinin 2 nci fıkrasına göre cezalandırılırlar.

Madde 106 —

Bu kanunun 72 ve 73 üncü maddelerine muhalif hareket eden veya ettirenler Türk Ceza Kanununun 230 uncu maddesinin
2 nci fıkrası gereğince cezalandırılırlar.

Madde 107 —

74 üncü maddede gösterilen tedbirlere riayet etmiyenlerden 10 liradan 50 liraya kadar hafif para cezası alınır.

Madde 108 —

Bu kanunun hükümlerine göre müsaderesine hükmolunacak orman mallarının kanunsuz olarak kesildiğini, taşındığını veya toplandığını bildiği halde satınalanlar, taşıyanlar, biçenler, işliyenler, kabul edenler, kullananlar veya gizliyenler 3 aya kadar hapis ve 50 liradan 200 liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılırlar.

Birinci fıkrada yazılı fiillerin; ticarethane sahibi olsun olmasın bilûmum hasep madde ticaretiyle iştigal eden kimseler tarafından ikazı halinde, 1 seneden 5 seneye kadar hapis ve 1 000 liradan 10 000 liraya kadar ağır para cezasiyle cezalandırılırlar.

Suç mevzuu kaçak orman mahsulünün kıymeti hafif ise, 2 nci fıkradaki cezalar yarısına indirilerek, fahiş ise bir misline çıkarılarak hükmolunur.

Kaçak orman mallarının taşınmasında kullanılan canlı ve cansız bütün nakil vasıtaları kime ait olursa olsun idarece zapt ve mahkemelerce müsaderesine hükmolunur.

Ancak, çiftçi köylü olup köyde sakin bulunduğu ve ziraat işlerinde kullanılan ve kendilerine ait bulunan vasıtalarla bizzat nakliyat yaptığı anlaşılanların (At, kısrak, katır, merkep, öküz, inek, manda) ile kağnı, araba ve koşumları hakkında müsadere hükmü tatbik olunmaz.

Mükerrirler bu hükümden faydalanamazlar.

Bu malları, müsadereye tabi olmıyan vasıtalarla taşıyan veya taşıtanlardın 1 inci fıkrada yazılı cezadan maada ayrıca odunun beher
kentali veya kesri için 5 lira, kömürün beher kentali veya kesri için 25 lira, tomruk veya kerestenin beher metreküpü veya kesri için 100 lira para cezası alınır.

Madde 109 —

Ağaçlara vurulan resmî damga ve numaraları bozanlar ve orman hudutlarındaki taksimata mahsus işaretleri ve levhaları kaldıranlar, belirsiz hale getirenler, yerlerini değiştirenler 2 aya kadar hafif hapis ve 10 liradan 50 liraya kadar hafif para cezasiyle cezalandırılırlar.

Madde 110 —

76 nci maddedeki yasak fiilleri işliyenlerle orman içine sönmemiş sigara atanlar Türk Ceza Kanununun 566 nci maddesinin 1 inci fıkrasına göre cezalandırılırlar.

Madde 111 —

Bu kanunun 3 üncü maddesiyle orman rejimi altına alman yerlerde ve 23, 24, 25 inci maddeler gereğince muhafaza ormanı ve millî park olarak ayrılmış ormanlarda, ormanlara mütaallik suçları işliyenlerin müstahak olacakları ceza iki misli olarak hükmolunur.

Madde 112 —

Bu kanunda yasak edilen fiillerin ikaz yüzünden husule gelen zarar için talep halinde ayrıca tazminata da hükmolunur.

Madde 113 —

Bu kanunla yasak edilen fiilin, ağaç kesilmesine taallûku halinde, ağaç müsadere edilmiş olsa dahi talep halinde hükmolunacak tazminat mahallî rayice göre hesaplanır.

Madde 114 —

Her türlü orman suçlan ile bir dekardan fazla tahribolunan veya yakılan sahalar için bu kanunda yazılı taaminnttan başka ayrıca beher dekar için 200 lira hesabiyle ağaçlandırma masrafına da hükmolunur.

6- Müteferrik hükümler

Madde 115 —

Devlet ormanlarının toprağı ile birlikte şahıslara veya müesseselere devir ve temliki bir kanun ile olur.

Devlet ormanları üzerinde her hangi bir şekilde irtifak hakkı tesisi Maliye ve Ziraat Vekâletlerinin tasvibine bağlıdır.

Madde 116 —

Bu kanunun 1 inci maddesinde orman sayılmıyan yerlerdeki ağaç ve ağaççıklardan sahipleri aşağıda yazılı şekillerde faydalanırlar:

• A) (E) fıkrasındaki ağaç ve ağaççıklar: sahipleri her türlü zatî ihtiyaçları ve pazar satışları için hiçbir kayıt ve şarta tabi olmadan kesip nakledebilirler.
• B) (D, F, G) fıkralarında yazılı yerlerde bulunan ağaç ve Ağaççıkları sahipleri kendi zatî ihtiyaçları için hiçbir kayıt ve şarta tabi olmadan kesip kullanabilirler.
• C) (D, F, G) fıkralarında yazılı yerlerde bulunan ağaç ve ağaççıkların pazar yerlerine nakledilebilmesi ve satılabilmesi yalnız damga ve nakliye muamelesine tabi olup bu muamelelerin ne suret ve şekilde yapılacağı Ziraat Vekâletince tesbit olunur.
• D) Birinci maddenin (G) fıkrasındaki ağaç ve ağaççıklardan kesim yapacaklar, kesim yapmadan önce en yakın orman bölge şefliğine müracaatla kesecekleri ağaçları göstererek damgalattırırlar.

Bölge şefliği bu müracaatları âzami bir ay zarfında intaca mecburdur.

Bu hükme muhalif hareket edenler bu kanunun 109 uncu maddesine göre cezalandırılmakla beraber emval müsadere olunur.

7- Muvakkat hükümler

Muvakkat madde 1 —

Ormanların tahdit ve kadastrosunun İkmaline kadar bu kanunun 1 inci maddesi tatbikatından çıkacak ihtilâflarda, bir yerin orman sayılıp sayılmıyacağı Ziraat Vekâletince belirtilir.

Muvakkat madde 2 —

Orman Umum Müdürlüğünün elinde bulunan fabrika ve imalâthanelerle sair bina ve tesislerden âmme hizmetleri bakımından satışında veya kiralanmasında mahzur, görülmiyenler, İcraVekilleri Heyetince tâyin edilecek esaslar dairesinde hususi teşebbüse
satış suretiyle İntikal ettirilebilir veya kiralanabilir.

Muvakkat madde 3 —

Mülga 3116 sayılı kanunun 7 nci maddesinde yazılı üç aylık itiraz müddetini geçirenler bu Kanunun mer’iyet tarihinden itibaren altı ay İçinde müracaatla itirazda bulunabilir.

Muvakkat madde 4 —

Bu Kanunun 30 uncu maddesinin orman mahsullerinin satışlarına mütaallik hükümlerinin tatbikatında, 6809 sayılı kanun hükümleri mahfuzdur.

Muvakkat madde 5 —

1 Mart 1954 tarihinden itibaren 15 Ağustos 1956 tarihine kadar 3116 sayılı Orman Kanununun 5653 sayılı kanun ile değiştirilen 114, 115, 116 nci ve mezkûr Orman Kanununun 122, 123, 124 üncü maddelerinde yazılı suçları ve mevzuu 20 kentali geçmiyen (20 dâhil) odun, 10 kentali geçmiyen (10 dâhil) kömür, 5 metre mikâbı geçmiyen (5 dâhil) ağaç veya tomruk, 3 metre mikâbı geçmiyen (3 dâhil) ve balta, bıçkı, testere gibi vasıta ve aletler ile kaba şekilde yarı mamul hale getirilmiş olan kereste, yırtma, kapak, pedavra gibi emvale taallûk eden tahkik veya takip safhasında bulunan orman suçlarını işliyenler haklarında takibat yapılmaz ve verilen cezalar infaz olunmaz.

Yukarıki fıkrada zikredilen suç mevzularına murtabıt bulunan orman idaresinin şahsi hakları da düşer ve orman idaresi tarafından kayıtları terkin olunur.

Madde 117 —

8/2/1937 tarihli ve 3116 sayılı, 24/3/1950 tarihli ve 5653 sayılı kanunlar mer’iyetten kaldırılmıştır.

Madde 118 —

Bu kanun neşri tarihinde mer’iyete girer.

Madde 119 —

Bu kanun hükümlerini icraya icra Vekilleri Heye memurdur.

Kaynak; https://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/9402.pdf

Düzenleyen; İnş. Müh. Mithat GÜNEY, PMP